වැහි බිඳුවක අසිරියි.........

අපේක්ෂාව........

ජීවිතයේ මුතු මාලය

අමුණන්න වෙර දරන

හුස්ම අහුරක් අරං

ඔබ එන්න ඉක්මනින්

යා යුතු මග නොදැන

අතරමග නැවතිලා

බලා හිටියා මදැයි

දෙනෙත් බොඳ වෙන කල්ම

ආලෝකය සොයා

මතකයන්

හැරී බැලුමුත්
යළි යළිත්
වෙරළේ තැබු
බර අඩි මගේ
ගසාගෙන ගොස්
යෝධ රැළවිත්
සලකුණක්වත්
ඉතිරි නොකොටම

නිශා කුමරියගේ සෙනෙහස

අන්ධකාරය

විඳීම

සෙමින් සෙමින්
හද කිති කවමින්

ටික ටික
මා හද කොනිත්තමින්

සැරෙන් සැරේ ඇන
උල් කටුවෙන්

කෑලි කපන
හද අතීත මන්දිර

සුන්දරත්වය

ආදරයේ වෙනස

ගැඹුරු ගං දිය
පත්ල සිඹ ගත්
ඔරු කඳකි
ඔහු පිදු
ආදරේ

 අඳුර රජයන
පාළු කුටියකි
හැරදමා ගිය
ආදරේ

වැරදීමක්

ඔහු
ආදරය කරන්න
පටන් අරං
හදවතේ
ගැඹුරුම තැනින්
මට නෙමේ
මගේ විෂයට

සුසුම්

සට සට ගා
වහලෙන්
ඇද වැටෙන
වැහි බිඳු වගේ
සොවින් බර වූ
දෙනෙතින්
කඩා වැටෙන
කඳුළු

ඉරණම

තනිකම දැනේ
වෙනදාටත් වැඩියෙන්
හදවත ගැහේ
රිද්මය දෙපලු කරං

දරා ගැනීම

අහිමි පෙම

කාලය ඇවිත්
ඔබ මා හට අහිමි කළත්

දෝර ගලයි සෙනෙහස
හද විවිර කරන්

නොසිතූ කෙනෙකු හා
දීගෙක යන්න ගියත්

තරහක් නැහැ ප්‍රියේ සත්තයි
මම පතමි පැතුම්

අපේක්ෂාව

මග බලා සිටියමුත්
දකින තෙක් ඔ‍බේ රුව
මිරිඟුවක් පසු පසම
හඹා යන බව දනිමි

ආදරයේ මුතු වැස්ස
අනෝරාවක්ව ගොස්
දෙගොඩතලා ඉතිරීම
හීනයක් බව දැනිණි