වැලිපිල

සෙමින් සෙමින් හද කිති කවමින් ටික ටික මා හද කොනිත්තමින් සැරෙන් සැරේ ඇන උල් කටුවෙන් කෑලි කපන හද අතීත මන්දිර

ගැඹුරු ගං දිය පත්ල සිඹ ගත් ඔරු කඳකි ඔහු පිදු ආදරේ  අඳුර රජයන පාළු කුටියකි හැරදමා ගිය ආදරේ

ඔහු ආදරය කරන්න පටන් අරං හදවතේ ගැඹුරුම තැනින් මට නෙමේ මගේ විෂයට

සට සට ගා වහලෙන් ඇද වැටෙන වැහි බිඳු වගේ සොවින් බර වූ දෙනෙතින් කඩා වැටෙන කඳුළු

තනිකම දැනේ වෙනදාටත් වැඩියෙන් හදවත ගැහේ රිද්මය දෙපලු කරං

කාලය ඇවිත් ඔබ මා හට අහිමි කළත් දෝර ගලයි සෙනෙහස හද විවිර කරන් නොසිතූ කෙනෙකු හා දීගෙක යන්න ගියත් තරහක් නැහැ ප්‍රියේ සත්තයි මම පතම...

මග බලා සිටියමුත් දකින තෙක් ඔ‍බේ රුව මිරිඟුවක් පසු පසම හඹා යන බව දනිමි ආදරයේ මුතු වැස්ස අනෝරාවක්ව ගොස් දෙගොඩතලා ඉතිරීම හීනයක් බව දැනි...

හැමෝම සතුටින් තියන්න උන්ගේ කඳුළු බීපු මං මදය හූරාගෙන විසි කරපු මුරුංගා පොත්තක් වගේ දැන්

සිඳී ගිය තටු සඟළ පියාඹන්ට නොහැකිව කඩියෙක්ට ගොදුරක්ව පණ අදින මෙරුවෙක්